سازمان‌ها و ایران

جالب است در ایران هیچ سازمانی آنقدر قوی نیست که بتواند واقعا تعیین سیاست و خط مشی کند و یا به عبارتی خط مشی خود را برای تصمیم گیرندگان اصلی دیکته نماید. اما ما در کشوری مثل آمریکا این مساله را به وضوح مشاهده می‌کنیم. مثلا در مساله ‌ی کوبا در کشور آمریکا تنها سه راه از سوی سازمان‌های امنیتی و پنتاگون به جان اف کندی ارائه شد. و کندی مجبور به انتخاب از میان آنها بود. اگر چه راه‌های دیگری هم وجود داشت اما سازمان‌ها این سه راه را پیشنهادمی‌کردند. این مساله در ایران وجود ندارد. آیا این یک حسن است یا یک ضعف. بسته به نظرگاه ما دارد. ولی من فکر می‌کنم که می‌توان با تعمق در بحث سازمان‌ها و نحوه‌ی اداره‌ی آنها و در راستای جلوگیری از نقش مخرب آنها بر زندگی روزمره جامعه‌ی خود، بتوانیم از وضعیت نابسامان کشور خود به صورت یک نقطه‌ی قوت بهره بگیریم.
Advertisements

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: